De Groet van de Ooievaar

We rijden van Amstelveen naar Diemen.

Van Diemen naar Weesp.

Van Weesp richting Hilversum.

De weg wordt smaller.

Groener.

Rustiger.

Bij Ankeveen staat een molen.

Daar gaan we rechtsaf.

Het dorp in.

De ramen staan open.

Dan hoor ik het.

Een klapperend geluid.

Niet hard.

Niet zacht.

Bekend.

Ik vraag haar de auto stil te zetten.

Luister.

Nog een keer.

Klap.

Klap.

Klap.

Ik glimlach.

"Dat is een ooievaar."

Even kijkt ze me aan.

Dan luisteren we samen.

Daar is het weer.

Klap.

Klap.

Klap.

Langzaam rijden we verder het dorp in.

Alsof we iets zoeken wat zichzelf nog niet wil laten zien.

Dan zie ik hem.

Rechts.

Hoog boven de huizen.

Boven in een boom.

Een donkere gestalte tegen een lucht die bijna geschilderd lijkt.

Nog een klapper.

Nog een groet.

De vleugels bewegen.

De tak beweegt mee.

Even staat de tijd stil.

Geen examen.

Geen lesdoel.

Geen planning.

Alleen een dorp.

Een boom.

Een ooievaar.

En twee mensen die toevallig op precies het juiste moment voorbijreden.